Kritiek op TTIP, of waar gaat het eigenlijk over?


Op 3 februari 2014 verscheen op zowel Joop, The Post Online en De Dagelijkse Standaard een opiniestuk van Baudet en Rijpkema over het Transatlantic Trade and Investment Partnership (TTIP), de aanstaande handelsovereenkomst tussen de EU en de VS. Volgens de schrijvers verandert dit verdrag ‘stiekem’ onze wijze van leven en wordt aangevoerd als bewijs dat onze democratie wordt afgeschaft en wij onze soevereiniteit kwijtraken. Nu worden zulke zaken wel vaker in het geheim besproken en zijn de meeste verdragen intergouvernementeel en komt er geen democratisch besluitvormingsproces aan te pas. Het betoog van beide heren is grotendeels een verwijzing naar hun eerdere publicaties en de kritiek daarop van de acht personen eind vorig jaar in NRC Handelsblad. Hun kritiek was onterecht, menen zij.

In het betoog lezen wij: ‘Het is inderdaad zoals we schreven in ons eerste stuk: “We leven in een tijd van politicide. De democratische politiek wordt langzaam afgeschaft ten gunste van technocratisch-utilitair beleid. Burgers die inspraak willen zijn maar lastig. Het onderhandelingsproces van het handelsverdrag maakt duidelijk hoe diep de minachting van onze politici voor democratie en soevereiniteit daadwerkelijk is. Ze zouden de bevolkingen van de nationale staten moeten vertegenwoordigen – maar ze zetten die juist steeds verder buiten spel.”’ Dit citaat is een verwijzing naar een eerder artikel in NRC Handelsblad, wat als gezegd tegen betaling gelezen mag worden. Ik heb het niet gelezen en zie niet in waarom ik zou moeten betalen voor een mening waarin gekozen politici wordt verweten onze democratie te minachten.

Baudet en Rijpkema tonen op geen enkele wijze aan dat onze democratie en soevereiniteit inderdaad worden afgeschaft, maar daar gaat hun betoog niet over. Zij bevestigen vooral zichzelf in hun beleving en oordeel. Enkele alinea’s daarvoor vatten zijn hun eerdere schrijfsel samen: “In NRC Handelsblad van zaterdag 1 februari publiceerden we onze bevindingen. In het kort: de implicaties van TTIP zijn nog veel omvattender dan we aanvankelijk dachten. Onze bezorgdheid vanwege de geheimhouding – waar het ons in ons eerste stuk vooral om te doen was – is nu aangevuld met gegronde zorg over de inhoud van de besprekingen.” Het ging dus nooit om de inhoud. Er is een ‘geheim’ handelsakkoord, waarvan men de inhoud niet kent. De geheimzinnigheid is dus het eigenlijke probleem.

Dat wordt volgens hen bevestigd door de afwezigheid van pers en media en de genoemde acht critici. Er was veel aandacht van de internationale pers en media voor de conferentie over TTIP in Brussel en je kunt nou niet bepaald zeggen dat er niets over de onderhandelingen en het handelsakkoord te lezen valt. Hij bedoelt waarschijnlijk dat er geen kritische journalisten of critici van het akkoord zoals hijzelf aanwezig waren, tenminste, niet uit Nederland. Maar gelukkig waren Baudet en Rijpekma aanwezig. Volgens hen is het akkoord geen vrijhandelsverdrag, maar een poging ons te knechten middels een gemeenschappelijk markt inclusief reguleringen en afstemming van standaarden en ons over te leveren aan de Amerikaanse keuringsdiensten. Zij beweren verder dat de nationale belangen van de Europese lidstaten tegen elkaar worden weggestreept “met afspraken die via uitruil met de Amerikanen tot stand zijn gekomen.”

Het ‘geheime’ handelsakkoord is er weliswaar nog niet, maar Baudet weet al wat is besloten. Er zou door 180 maatschappelijke organisaties een ‘brandbrief’ aan eurocommissaris De Gucht zijn gestuurd, maar welke dat zijn en de inhoud van de brandbrief worden niet prijsgegeven. Het is bekend dat non-gouvernementele organisaties (NGO’s) en met name milieuorganisaties en de internationale vakbeweging al maandenlang hun kritiek laten horen. Er wordt bijvoorbeeld in Duitsland heel kritisch gekeken naar de inhoud van TTIP door zowel politiek als pers en media. De Amerikanen hebben kritiek omdat de Europeanen financiële instellingen wil betrekken in TTIP. Zo niet in Nederland. Daar is kritiek op activiteiten waarbij de EU betrokken beperkt tot bloemrijke samenzweringstheorieën en het domein van de intellectuele maverick Baudet c.s., hun fans en media en de ‘avant-gardisten’ van de PVV en hun partners VB en FN, zoals hij die zo mooi weet te omschrijven.

Wat er werkelijk speelt is een dispuut-mechanisme, Investor-State Dispute Settlement (ISDS), dat bedrijven in staat stelt nationale regeringen voor de rechter te slepen als zij hun zakelijke belangen geschaad zien door wetgeving op het gebied van sociale bescherming, gezondheid en zorg en het milieu. De verwachting is dat de onderhandelingen veel langer gaan duren dan gepland en minder zullen opleveren dan aanvankelijk gedacht. Betrokken regeringen maken zich zorgen over de rechten van burgers en werknemers en de gevolgen van het verdrag voor gezondheid en milieu en hebben ISDS daarom opgeschort — een overwinning voor de NGO’s. Maar voor de feitelijke inhoud van het verdrag en wat er allemaal speelt bestaat in Nederland vrijwel geen belangstelling. Dat zal er dus wel doorheen komen, want je wil het ‘lekker samen geld verdienen’ van Rutte niet ondermijnen door milieuregels en rechtsbescherming van burgers en werknemers. Het is onze minister-president die straks de handtekening mag zetten, zoals het ook hier al decennialang bij dit soort akkoorden gebruikelijk is.

Dit artikel verscheen eerder op Krapuul, 4 februari 2014

Over wltrrr

No, I'm not Walter Benjamin. But I am interested in current affairs, framing, populism, spin. Also looking for more sarcasm, parodies and satire, politics, art. Alter ego of @wvdc
Dit bericht werd geplaatst in Europa, Media, Politiek en getagged met , , , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

Een reactie op Kritiek op TTIP, of waar gaat het eigenlijk over?

  1. King Billy zegt:

    Dit geo-politieke contract gaat er komen, no matter what. “Euro-transatlantische zekerheid”, zei NATO Secretaris-Generaal Fogh Anders Rasmussen. Een “gamechanger” noemde Van Rompuy het TTIP.
    De vraag is inderdaad of o.a. internationale consortia, regeringen voor de rechter kunnen slepen indien ná dit contract is ondertekend, nieuwe wetgeving ten nadele van deze consortia uitvalt. Een fraai voorbeeld is Lone Pipe in Canada, dat olie- en gasvelden exploreert en exploiteert. Nieuwe mileuwetgeving werd op grond van het NAFTA contract aangevochten vergezeld van miljarden claims.
    Daarnaast, zit Europa te wachten op huidige en nieuwe Amerikaanse wetgeving t.a.v. tal van zaken, waaronder genvoedsel.
    De moeizame onderhandelingen en de protesten tegen het Trans Pacific Trade Agreement, oorspronkelijk bedoeld als handelsverdrag voor staten in het Pacific gebied zonder China en waar Amerika zich pas in een later stadium inmengde, zijn een voorbode wat de 28 lidstaten van de EU die geen Staat is, te wachten Staat. Want voor de hegemonistische Amerikanen met hun NSA, is handel oorlog. “Friends are welvcome, but own intersests first”, is het motto ondanks aller mooie woorden.
    Wantrouwen is daarom volledig gerechtvaardigd in dit geo-politieke spel.

Reacties zijn welkom

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s